کافه شعر آرتمیس

من امروز این جمله مدام جلوی چشمام بود ، برنده کسیه که تا لحظه آخر تلاش کرده ، نمیدونین چه شبا بی خوابی کشیدم ، چه روزها زمانی که تمام همسن هام داشتن تفریح می‌کردن من زیر بار فشار کنار کتاب هام خوابم می‌برد ، روزانه بالای ۱۲ ساعت درس خوندن و نهایت من توقع دارم فرد تلاشگر موفق باشه اما نمیدونم انگار قسمت من نیست. من هر کاری میکنم بی دقتی خودش رو بیش از پیش نشون میده این همه زحمت در نهایت با یه بی دقتی من به چیزی که میخوام نمیرسم ، من نود و نه درصد چیزی رو نمیخوام من وقتی از همه وجودم تلاش میکنم صد میخوام و انگار نمیشه . من نمیدونم چطوری میشه صد بود؟